Ha aquellos que ayer intentasteis sacar una sonrisa. No era fácil no os lo puse nada sencillo, se consciente de ello y por eso os pido perdón, aunque ya lo hice ayer, pero quiero aprovechar esta ocasión para hacerlo de nuevo. Aunque os lo pusiera imposible, vosotros seguisteis intentando de todos los modos hasta que al final sacasteis alguna que otra sonrisa.
Gracias a la familia que es lo mejor que tengo, sin vosotros nada sería igual, a pesar de nuestros va y vienes, en estos momentos es cuando se da uno cuenta de lo que tiene. Eskerrik asko aita por todo el apoyo que me diste ayer en un día tan complicado, pesa a estar como estas agradezco un montón el esfuerzo que hiciste de estar a mi lado y hacer que me sintiera arropado en todo momento. Ama, zuri ere eskerrik asko, azken aldin askotxo ai gea txokatzen baina tira, benetan behar zaitudanean or zaude, nire ondoan behar dudan edozertarako, beti izan zaren moduan. Xabi ta Mikel, ze ingu nun zuek gabe, etxera iritsi eta zuekin egon, telebista ikusten, edo play-an piken bat botatzen, une batez dana ahazteko unerik onena. Eskerrik asko zuei ebai ere takto handiz ibiltzeagatik egun hauetan benetan asko eskertzeizuet dana danoi.
Batek bizitzan izan dezaken altxorrik prezionatuena, ez da diruz beteriko kaxa erraldoi bat, ez da boterea emate dizkiguten gauza pila izatea, ze guzti hori zertarako behar degu ez badegu norekin konpartitu??? nik, bizitzan dudan altxorrik prezionatuena, familia da, eta ez nuke ezergatik aldatuko!!!
PD: Nerea bakit ez atzo ez gaur ez geala bate ondo eon, bakit oso gaizki sentitu zeala nire erruz, ni ere bai zugatik, baina tira hemendik besarkada bat nai dizut bidali en son de paz, ea asteburun bezain ondo egoteko aukera daukeun, ze hori da gure bidea. Bestalde, bakit hau dana irakurtzean inbidi puntu bat sentituko dezula, jakin, nire familin parte izatea nai dudala...maiteizut!!1


No hay comentarios:
Publicar un comentario